Een nieuwe blog.

De nacht brengt dikwijls raad.

Zo ook de voorbije nacht.

Een beetje de buik vol van de vandaag heersende gezondheidshype wil ik een manier zoeken om wat tegengas te geven.

De conclusie was snel getrokken.

Tijd voor een nieuwe blog. Naast het verhaal van knokken tegen kanker, ligt er nog een te vertellen verhaal.

De titel was even snel gevonden.

‘De vergeten keuken.’

Of hoe mijn grootouders, die van hun grootouders leerden koken mij de basis van ‘goed eten’ bijbrachten.

Gezonde voeding wordt vandaag te veel met calorie arm, glutenvrij, lactose intolerantie, verzadigde en onverzadigde vetten en nog een trits andere pseudowetenschappelijke termen geassocieerd, om mensen te bewegen tot het kopen van producten die op de ene of de andere manier voldoen aan de ‘voorschriften’ en steevast veel te duur zijn.

In de keuken van grootmoeder ging niets verloren, werd er gewerkt met wat moeder natuur bood op dat moment en kreeg je vreemde blikken als je bij de bakker vroeg achter een glutenvrij brood. Je werd dan bekeken alsof je van een andere planeet kwam.

Punt is dat in een evenwichtige voeding alles aanwezig is.

Ook die dingen die vandaag als ongezond worden beschouwd.

De potten shakes en poederkes die in een glas water moeten opgelost worden om aan te vullen wat we hoegenaamd te kort komen en die een arm en een been kosten wil ik graag naar een baan om de aarde verwijzen.

Back to the roots.

Er is niks mis met een ‘noen’ die zonder fancy keukenuitrusting zoals stoomovens en microwaves werd klaargemaakt.

Mijn grootmoeder zaliger kreeg eens een microgolfoven cadeau voor een kerst, fier afgegeven door alle kinderen. Het ding is van de feestdis naar de kelder verhuisd en daar nooit meer uitgeraakt. Ze vertrouwde het niet. Het stond voor haar gelijk met X stralen, en daar vallen uw tanden van uit.

‘Een machien dat iets warm maakt zonder een vuur eronder kan toch niet goed zijn’ was haar filosofie, en ze bleef vasthouden aan haar vuur, haar gasoven en haar haar gietijzeren potten.

Ter info, ik had twee grootmoeders. Zoals ieder normaal mens. Mijn ene grootmoeder werd 89 jaar, de andere 93.

Zonder glutenvrije voeding, met koemelk en met varkensreuzel.

Ze bereikten beiden deze gezegende leeftijd zonder noemenswaardige gezondheidsperikelen. Met andere woorden, ze overleden door ouderdom…

Het zette me aan het denken.

Tijden veranderen. Dat klopt. Het aanbod aan voeding is vandaag een honderdvoud van wat mijn grootouders voor handen hadden.

Maar dat neemt niet weg dat grootmoeders receptenboek voor mij vandaag van onschatbare waarde is.

En ik kook volgens de geest van hun recepturen. Met wat de versmarkt me biedt.

Ik had al meer dan een jaar dood moeten zijn met de diagnose die ik kreeg.

Ik loop hier nog steeds rond.

Eén en ander schrijf ik toe aan de dagelijkse keuken die ik voor mezelf, mijn vrouw en vrienden op tafel zet.

Eten is meer dan je voeden alleen. Het is een savoir vivre.

Een vriend van me heeft een klein restaurantje hier in het Gentse, is eigenaar, chef en commis, boekhouder en afwasser, en kookt volgens de regeltjes van grootmoeder. Met eerlijke producten  en zet je voor wat mijn grootmoeder je op een ‘zondag’ zou voorzetten.

Zijn restaurant zit alle dagen afgeladen vol.

Zijn aanbod is niet goedkoop. Echt niet.

Iedereen vind zijn keuken formidabel. Ik ook trouwens.

Omdat glutenvrij hem een worst zal wezen.

Hij zijn vlees bakt in ‘goei’ boter.

En zijn producten niet in de supermarkt koopt, maar bij lokale kleine zelfstandigen, die nog bezig zijn met wat ze verkopen.

Daarom deze nieuwe blog.

‘De vergeten keuken’.

Vergis je niet.

Goedkoop zijn de recepten niet. Goedkoop in de zin van ‘cheap’.

Ze vragen wat moeite. Niet zozeer een dikke portemonnee.

Gemakkelijk zijn ze wel.

Als je naast een stoomoven en microgolfoven nog over een eenvoudig fornuis beschikt in je hedendaagse ‘state of the art’ keuken ten minste.

En je een stel potten en pannen hebt. Waarvan ten minste ééntje in de vorm van een geëmailleerde gietijzeren versie.

En wat tijd.

Om te koken.

Want echt koken vraagt tijd.

In deze nieuwe blog zal ik regelmatig recepten publiceren, op grootmoeders wijze.

Zonder dure termen, wel met een heldere en duidelijk verstaanbare uitleg over hoe en wat.

En zonder dat je in de wagen moet stappen om in een speciaalzaak 50 km verderop aan de ingrediënten te geraken.

Mijn bomma’s moesten hun boodschappen ook te voet doen.

En met een beetje zoeken vind je in je buurt gegarandeerd alles wat je nodig hebt.

Ik ben geen chef, verre van. Ik wil ook niet pretenderen van dat te zijn.

Maar van wat ik op tafel zette is nog nooit iemand ziek geworden. Ongeacht de gluten die ik erin draai, de verzadigde vetten of de suikers.

En ‘dit is niet te vreten’ kreeg ik ook nog niet als opmerking.

Have fun, zou ik zo zeggen.

Kook met plezier en eet met smaak.

Net zoals ik dat doe.
Hier is em dus, de nagelnieuwe blog.
Veel leesplezier.